DONKERKANT

Time - Pink Floyd

Met zand, olie en atomen klokken wij

de eigen uren af, delen onze levensresten

heel strak in. Hier aan land zit alles vast.

Onder water jaagt het haasje van de maan

dat af en aan trekt van voelen en van stand.

Vissen worden nachtbrakers en garnalen zwijgen

uit noodzaak of inzicht van spraakmakend licht.

Het doet een zee midden zomer sneeuwen

en maakt een ijsberg van het strand -

hoe kunnen woorden dan nog waar zijn.

Omdat het zelf niet anders kan, speelt het

met ons haasje-over, en wij gaan zomaar liggen

aan haar achterkant in dat lunatieke donker.

Tijd smelt weg onder de zon en zonder

is geen schijn van kans. Op wassen, op groeien.

Van bloedrood tot opnieuw helemaal nieuw.