VINGERLINGEN

Waking up, Brad Mehldau

Dan daagt het in de ochtend als je huid

die zich het hoofdkussen herinnert -

nog even geplooid naar wat al voorbij is.

Zo gaat het met alle vandagen, je weet nooit

wat je echt wist. Alleen dat benauwend

onherstelbare van afgerolde vingerlingen.

Je dempt het vuur van zomerzwaluw, het landschap

van een kind en laat verlies zijn behoefte toe.

Een huis met minder ramen blijft een huis.

Ook water leert zijn weg te vinden voor wie niet

let op tijd. Vliegt zingend als een honingeter

naar het nieuwe honing weten.

Je ziet in een rivier de hemel en de vissen

in het gras. De dagkant is zoveel meer

dan troostwee lezen achter glas.